creative working environment

ผมกลับมาจากการบวชเป็นพระแล้ว ลองอ่านเรื่องการสร้างสรรค์ ที่ทำงาน

 

12 Ways to be More Creative At Work
by Grace McGartland
As seen in PR Tactics!

In today’s rapidly changing business environment everyone is looking for ways to become more effective in their thinking. An important way to promote effective thinking at the office, is to foster a creative work environment. Having fun is a big part of developing a creative work environment. In fact, humor makes up an essential part of effective thinking; and is the one basis of creativity. It allows us to break away from predictable, set patterns opening up the floodgates to unconventional, innovative solutions.

Using toys allows you to inject humor into your work environment. As a child you used toys to express your creativity and expand your imagination. Now, you can use the same toys to introduce the spirit of creativity and innovation to your work environment. When you bring toys into your meetings you give people powerful resources to rediscover the child within themselves and integrate creativity into their work, stimulating innovative ways of thinking. Toys not only bring the spirit of fun into the work environment, but by strengthening the link between play and energy, the flow of blood to the brain increases, which stimulates fresh thinking. Designed to help participants through difficult periods, toys are often just the thing to break the ice, ease through a tough issue, and curb the egos.

Michelle Mink, Market Manager at US WEST Communications, uses Toys for Thinking, especially in long meetings. "If we’re working on a project that requires us to be (in a meeting) for a day or two, it helps people to relax a little bit more. They can focus. (Playing with toys on the table) keeps their hands busy, and they listen better." Michelle also finds that using different colored markers, as opposed to blue and black only, helps keep groups focused, and the occasional impromptu tossing of toys across the room breaks up the monotony of a long, intense meeting, giving participants a chance to stretch.

It’s important to remember that you can convert the fun you are having into powerful outcomes. Recently, the presidents-elects of an international association were generating ideas for fund-raising events for the year to come. While playing with toy cars and having an outrageous conversation, the ideas of hosting a family sports car rally emerged and developed into a very concrete and down-to-earth possibility.

While the thought of how to achieve creative results can seem daunting, you can start by integrating creativity into your work environment one step at a time. If introducing toys to your office seems like too large a step to start with, here are 12 other suggestions on how you can invite creativity into your workplace:

  1. When presenting information, look for ways to add a graphic such as a funny picture or a drawing to illustrate your point. Leaders at Owens-Corning use pictures to illustrate their visions of leadership. They post hem on the wall and describe which picture they selected and why. Or try this, during a performance review, which is usually a very stressful time, have your employees draw a picture of their past performance in addition to the formal write-up.
  2. Leave fill-in-the-blank sections on your reports; ask for volunteers to complete your thoughts.
  3. Think in opposites: present from the back of the room, start the meeting from the end of the agenda, or give a series of answers and ask what the questions are.

 

Need more ideas? Check out the Thunderbolt Thinking Jump Starts for how-to-steps on using Thunderbolt techniques, or read our Interviews with Innovators to learn about clients who’ve integrated Thunderbolt Thinking into their teams or organizations and achieved real breakthroughs!

 

Are you building an innovative workplace?

Take our Innovation Survey today!

 

 

 

 

  1. Call a daily recess; take time out to laugh. Read a book of jokes for a few minutes or call a dial-a-joke number. Appoint someone to be the "Director of Levity".
  2. Take time just to doodle; see what happens. Start with a clear sheet of paper and doodle continuously for ten minutes. Use a lot of colors. Post this on the wall and ask your colleagues to add their "doodles". At the end of a week go back and talk about what you see. Then draw "connections" between the emerging images and a potential challenge you’re dealing with at work. See what solutions can be created. A manager at PetroCanada recently had his group draw a picture of their expectations. They discussed what images surfaced from the drawings before proceeding with their meeting.
  3. Stop time: take off your watch and turn the clock around. Go all weekend without wearing your watch. Go all week without wearing your watch. You’ll be surprised at the way your internal clock works.
  4. Experiment! Try doing something different. Go to an ethnic restaurant that you’ve never visited before. Go to a movie on Thursday afternoon. For the next budget review, serve chocolate covered coins!
  5. If your company will allow it, dress casually one day each week. If they don’t, change the rules!
  6. Use music. Try playing background music while holding a performance review; create a song to deliver your next financial report. At Mattel Corp. in the early 1990s rap tunes were part of the lore that helped turn the company around.
  7. Wear a pair of kid’s funny glasses for a complete day. This will inspire you to see things in a new light and alter your perspective.
  8. Write all your memos using crayons.
  9. Design and wear your own thinking cap for a week. A group of product managers, at US WEST Communications, designed their own hats to wear while creating new products for their specific division. The hats all reflected one or two aspects of their clients "brains".

Creativity is an attitude that demands that you manage your thinking. It’s a way of blending together data based research, which is logical and rational thought, with outrageous exploratory know-how that comes from your intuitive wisdom. When you integrate this intuitive ability with learned information and knowledge, you operate using all your resources which provides flashes of insight and recharges your thinking. Creative thinking has always been the driving force that has moved our country forward. To remain competitive, businesses must effectively use their most valuable resource: brainpower. Any organization that can harness the limitless potential of their people’s creativity is powerful and unstoppable.

http://www.thunderboltthinking.com/12ways.htm

 

Creative environments and atmospheres for brainstorming 

http://www.brainstorming.co.uk/tutorials/creativeenvironment.html

 

Improve Your Workflow: Creative and Inspirational Workplaces

http://images.google.co.th/imgres?imgurl=http://www.2expertsdesign.com/wp-content/uploads/2009/01/one_medium.jpg&imgrefurl=http://www.2expertsdesign.com/2009/01/09/creative-inspirational-workplaces/&usg=__hRW0xeiFFAJc6VKwxY0hSZQL9Zg=&h=323&w=500&sz=34&hl=th&start=126&um=1&tbnid=O15X_Lo3R16QyM:&tbnh=84&tbnw=130&prev=/images%3Fq%3Dcreative%2Bworking%2Benvironment%26ndsp%3D20%26hl%3Dth%26sa%3DN%26start%3D120%26um%3D1

 

วันที่ 11 พฤษภาคม

วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล

นอกจากความจำของเรา แล้ว Memory ของกล้องถ่ายรูปของเราเต็ม หรือยัง?

จริงๆแล้ว ตอนผมบวชอยู่ กุฎิ 11 แล้ววันที่ 2 พฤษภา เลขท้ายสองตัว ออก 11 น่าเสียดาย,,, หลังวันแรงงาน…

อานันท์ กาญจนพันธุ์: เสรีภาพสังคมไทย กับกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

http://www.prachatai.com/05web/th/home/page2.php?mod=mod_ptcms&ContentID=15991&SystemModuleKey=HilightNews&System_Session_Language=Thai

วันที่ 13 พฤษภา
ความคิด(เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ณ ขณะรัก)
ยังเดินทางทุกวัน ที่ที่เราพบกันเมื่อก่อน
ยังจำซ้ำๆได้ทุกตอน ราวกับมีใครมาหมุนย้อนเวลา……
แต่กับคนย้อนได้แค่หนึ่งความคิด ในชีวิตจริงคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
ยืนอยู่ตรงที่เดิม แต่ไม่มีวี้แวว เธอจากไปแล้ว และคงไม่ย้อนคืนมาหา…….
*ได้แต่ฝากความคิดของฉันเอาไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมา เห็นที่เดียวกันนี้
เธอจะนึกขึ้นได้ว่า เคยมีคนนึงยืนข้างเธออยู่ตรงนี้เสมอตลอดมา
ให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้ อาจไม่เห็นได้ด้วยตา
ฉันจะฝากเอาไว้อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า มันเป็นความคิดที่กระซิบว่าฉันยังรักเธอ…….
อยากเจอเธอเหลือเกิน ตั้งแต่ก่อนที่เราต้องเดินแยกทาง ฉันมีความคิดหลายๆอย่าง
หลายอย่างเหลือเกินที่ฉันไม่ได้พูดไป…….แต่กลับมานึกขึ้นได้ในเวลานี้
ในเวลาที่เธอเดินจากฉันไปแสนไกล ถ้าเธอนั้นยังอยู่จะกอดเธอให้ชื่นใจ
และค่อยพูดออกไปสิ่งที่อยู่ในใจฉัน*Intro :เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้
อาจไม่เห็นได้ด้วยตา ฉันจะฝากเอาไว้อยู่ในพื้นดินและท้อง
มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า ฉันไม่เคยลืม
http://musicstation.kapook.com/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B8%94.html

 วันที่ 14-15 พฤษภา
Great expaction-ดอกลมแล้ง-อ.ส่องดาว และเส้นทางแห่งการหลุดพ้นทุกข์

จ.สกลนคร(จากหนังสือ ๘๖ ปี หลวงปู่จันทา ถาวโร)
เพลง : กุหลาบแดง
ศิลปิน : ไก่ พรรณิภา

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=iam9a&month=02-2008&date=17&group=13&gblog=157

วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11388 มติชนรายวัน

"17 ปี 17 พฤษภาฯ"โดย เกษียร เตชะพีระ
http://matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01act03150552&sectionid=0130&day=2009-05-15
วันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11384 มติชนรายวัน
ประเทศไทยหยุดทำร้ายประชาชน
โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์
http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01act01110552&sectionid=0130&day=2009-05-11

ชาวพิจิตรเริ่มเป็นห่วง"ดช.เคอิโงะ"ตามหาพ่อ 5 วันยังไร้วี่แวว ขณะที่ป้าเริ่มขายส้มตำไก่ย่าง ผู้ว่าฯ วอนพ่อเด็กปรากฎตัวหากติดขัดในการแสดงตัว ขอให้โทรศัพท์ หรือส่งข้อความ เพิ่มกำลังใจให้ลูกชาย

http://www.komchadluek.net/detail/20090515/12995/ชาวพิจิตรห่วงเคอิโงะตามหาพ่อไร้วี่แวว.html

สั่งเด้งพม.พิจิตรเพิกเฉยช่วย"เคอิโงะ"
http://www.komchadluek.net/detail/20090515/12996/%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%A1.%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%89%E0%B8%A2%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B9%82%E0%B8%87%E0%B8%B0.html

วันนี้ ผมดูข่าวนสพ.มติชน ไทยรัฐ แล้วเห็นด้านหลังของหลวงตาโกย และเคอิโกะ ทำบุญที่วัดท่าหลวง แล้วก็เกิดความคิด….ถึง….หลวงพ่อเท่ง,พระเอก ซึ่งชื่อเล่นๆ เหล่านี้มีตัวตนอยู่จริงๆ น่ะครับ

 

วันที่ 16 -17 พฤษภา

เมื่อวาน วันหวยออก-บอลแมนยู-ผมไปร่วมงานชมรมวรรณศิลป์  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  จะจัดงานอ่านบทกวีขึ้น  โดยมีรายละเอียดงานดังนี้ครับ

ชื่องาน  บทกวี : จากโลกส่วนตัวสู่โลกสาธารณะ  จัดที่  ร้านหนังสือสามัญชน  สาขา คาร์ฟูร์ หางดง  จ.เชียงใหม่

วัน เสาร์ ที่ 16 พฤษภาคม 2552  เวลา 17.00 – 23.00 น.  จัดโดย  ชมรมวรรณศิลป์  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

กิจกรรมในงาน  ประกอบไปด้วย

– การแสดงดนตรีสด

– เสวนา หัวข้อ การอ่านบทกวี : จากโลกส่วนตัวสู่โลกสาธารณะ

ดำเนินรายการโดย คุณ อรรคภาค เล้าจินตนาศรี

– การอ่านบทกวี โดย น้องๆจากชมรมวรรณศิลป์ และ กวีรับเชิญ

http://www.thaipoetsociety.com/index.php?topic=763.0

การมองย้อนวันที่ 27 เมย. พระสึกใหม่ ผู้มีรอยสัก ชอบเล่นรถบังคับวิทยุ แล้วเขากลายเป็นทิดใหม่ ขับมอเตอร์ไซด์ซิ่งพร้อมสีกา ผ่านแถวโบสถ์เห็นพระใหม่ ที่ทำวัตรเสร็จแล้ว เขาก็บอกว่า "รออยู่ข้างนอก"..แล้วรถก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว(อารมณ์ตรงกันข้ามกับหนังเรื่องโอเค เบตง ที่พระสึกหัดขี่มอเตอร์ไซด์ แล้วชอบขี่จักรยานโดยเปรียบเทียบกับชีวิต)

23 เมย.เป็นวันคล้ายวันเกิดของผม ตรงกับวันพระพอดีในปีนี้ และผมก็เข้าร่วมงานศพของแม่…หลวงพี่วิโรจน์ ที่รู้จักกันท่านหนึ่งด้วย

แล้วเราจะได้พบกันใหม่ไหม? ก็ไม่รู้ น่ะครับ ผมลองดูหมอดูในคอมพิวเตอร์ เพราะผมเอาคอมฯเข้ามาทำงาน ที่วัด  รายงานหน้าจอของมหาหมอดู มีบริการดูเรื่องดวงชะตามิตร-ศัตรู เนื้อคู่ โชคชะตาฯลฯ  ผมเห็นจำนวนตัวเลข วันที่23 ซึ่งมหาหมอดูบอกว่า ผมมีอายุมาแล้ว 10,959 วัน

เรื่องเล่าสู่กันฟัง-พระอภิวัตน์ ชีวิตของท่านน่าสนใจมาก น่าเสียดายเพียงแต่ท่านต้องใส่บอลลูน ที่หัวใจ ก่อนหน้านี้การรักษาโรคหลอดเลือดหัวใจที่ตีบแคบหรือโรคหลอดเลือดแดงโคโรนารี่ ซึ่งโดยทั่วไปพบว่ามักจะเกิดจาก การอุดตัน ของไขมันนั้น มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่ค่อนข้างได้ผล นั่นคือ การผ่าตัดหัวใจ หรือการตัดต่อทำทางเดินของ หลอดเลือดใหม่ หรือ ที่เรามักจะได้ยินว่า การทำ CABG หรือการทำ "Bypass" นั่นเอง แต่ปัจจุบันวงการแพทย์ค้นพบวิธีการรักษาโดยไม่ต้องผ่าตัด   ซึ่งสามารถรักษาแก้ไขภาวะหลอดเลือดหัวใจตีบอย่างได้ผล และ ช่วยชลอ หรือไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้วิธีผ่าตัดอีกต่อไป วิธีนี้เรียกว่าการทำ PTCA หรือ " การขยายหลอดเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจ ด้วยสายสวนพิเศษชนิดบอลลูน "

แพทย์จะพยายามใส่สายสวนนี้เข้าไป ให้ถึงบริเวณหลอดเลือดที่ตีบแคบ (โดยมีลวดนำ )จากนั้นจะใส่ลมเข้าไปให้ ลูกโป่งนั้นพองออก ตรงตำแหน่งของหลอดเลือดที่ตีบแคบพอดี แรงกด ของลูกโป่งจะดัน ผนังของหลอดเลือดที่ตีบแคบ ให้ขยายออก ทำให้เลือดที่มี ออกซิเจนไหลผ่าน หลอดเลือดแดงที่ไปเลี้ยงกล้ามเนื้อหัวใจได้มากขึ้น อาการเจ็บจุก หรือแน่น หน้าอกก็จะหายไป

ผมคิดถึงในภาพยนตร์เรื่อง “WindStruck”   ซึ่งพระเอกของเรื่องกล่าวว่า “ถ้าผมตายแล้ว ผมจะเกิดเป็นลมและถ้าที่ไหนมีลม ให้คิดว่ามีผมใกล้ๆ เธอ…”  จึงเป็นประโยคกระชากหัวใจของผม เชื่อมโยงว่า หากสมมติผมเสียชีวิตลง แล้วรักเธอ คือ หญิงสาวน่ารักสักคนเช่นเดียวกับพระเอกนั้น ผมจะเป็นดั่งลมพัดผ่านพรมแดนแม่น้ำโขง-หลวงพระบาง คือว่า ผมก็แค่อยากจะทำเท่ห์แบบเดียวกับพระเอกภาพยนตร์เกาหลีบ้าง ผสมกับพระเอกภาพยนตร์เรื่องสบายดี หลวงพระบางของไทย-ลาว แหะๆ และถ้าเราจะตระหนักถึงพลังอำนาจของแต่ละวรรคตอนของภาษา และการนำเสนอของภาพยนตร์เกาหลีดังกล่าว (พระเอกเสียปอด) ผมนึกถึงเรื่องพระพุทธเจ้าเคยมองถึงภาพคนเกิด แก่ เจ็บ ตายแล้วในที่สุดก็พิจารณาค้นพบว่า การเกิดเป็นต้นเหตุแห่งทุกข์..แล้วผมมองหาสุขา-ดินแดนสุขาวดีก็พอแล้ว

………………….W…..W…..W…..W
……………………W//A///A//A/W
…………………….M////V///V//M
…….M.M.M.M.M.M////////////M.M.M.M.M.MM
…….M……………..M//////////M……………….M
…….M………………M/////////M……………….M
…….M…………M/////////////////M…………..M
……..M………M////////////////////M………..M
………M…….M/////////////////////M……….M
……….M…….M/////2008-2009////M……..M
…………M……M///////////////////M…….M
…………..M……M/////////////////M…..M
……………..M….M//////////////M…..M
…………………M…M///////////M…M
……………………M..M////////M..M
……………………..M///////////M
…………………..M////////////////M

แมนยู แชมป์ พรีเมียร์ลีก….

วันที่ 25 พ.ค.
กาก้า  รุ่นน้องคนหนึ่ง ซึ่งผมผูกพันกวนๆ กลับกทม. และผมก็แวะมากรุงเทพฯ มีกิจกรรมหลายอย่าง เช่น นำเสนอเรื่อง "การเมืองเชิงตราสัญลักษณ์ของทีวีไทย"โดย ผมเอง น่ะ แหละ
โดยมีเป็นภาษาอังกฤษ ดังกล่าวคือ An International Conference on Roles of Media during Political Crisis   Convened by Asian Mass Communication Studies and Research Centre (AMSAR), School of Communication Arts,University of the Thai Chamber of Commerce and The Foreign Correspondents Club of Thailand (FCCT), The Emerald Hotel, Bangkok, 20th May, 2009

http://74.125.153.132/search?q=cache:mYGt67b6Y1YJ:utcc2.utcc.ac.th/localuser/brandthaicenter/Amsar/Tentative_schedule_12_May(1).xls+%E0%B8%AD%E0%B8%A3%

E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%9E%E0%B8%A5+%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B9%89%E0%B8%A1&cd=21&hl=th&ct=clnk&gl=th

ผมร่วมงานกิจกรรมอ่านบทกวี โดยได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ เข้าร่วมช่วยจูงกวี ไพฑูรย์ พรหมวิจิตร ขึ้นเวทีอ่านบทกวี ฯลฯ
ผมมีโอกาสไปที่ สวนเงินมีมา และพยายามคิดถึงบรรยากาศรอบๆตัว ปากกา ดินสอ กระดาษ โต๊ะ เก้าอี้ คือ สิ่งแวดล้อม สำหรับการสร้างสรรค์ผลงานของทุกคน
จนกระทั่งสุดไกลขอบฟ้า ผ่านดวงตา และMetaphysical Materialism ขณะเดียวกับสิ่งของดูไร้ค้า-ความสามารถไม่สร้างสรรค์ที่ถูกมองว่าไร้ค่า และคุณประโยชน์
คือ อาจจะมีคุณค่าต่อระบบสิ่งแวดล้อมทั้งหมดก็ได้

—————
ดีไซน์ คัลเลอร์: "คูลฮันเตอร์กับแบรนด์คัลเจอร์"
โดย ประชา สุวีรานนท์ OSK89

นิยายที่มีดีไซเนอร์เป็นตัวเอกนั้น มีไม่มากนัก ที่โด่งดังที่สุดเห็นจะเป็น The Fountainhead ของ แอนน์ แรนด์ (ซึ่งว่ากันว่าพระเอกสถาปนิกในเรื่องนี้มีส่วนคล้ายกับ แฟรงค์ ลอยด์ ไรท์) และเมื่อ

ไม่กี่ปีมานี้ ชิป คิดด์ ดีไซเนอร์ชื่อดังก็เขียน The Cheese Monkey ขึ้นมาและถือกันว่าเป็นนิยายเรื่องแรกที่มีพระเอกเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ใน Pattern Recognition ของ วิลเลียม กิบสัน ซึ่งตี

พิมพ์ออกมาในปี ค.ศ.2003 ตัวเอกไม่ได้เป็นดีไซเนอร์ แต่ก็มีอาชีพที่เกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับดีไซน์และแบรนด์คัลเจอร์ในปัจจุบัน

เคซี่ พอลลาร์ด สาวร่างเล็ก ผมสั้นสีเข้ม วัยราวสามสิบ นางเอกของเรื่องเป็น "คูลฮันเตอร์" หรือคนที่มีอาชีพรับจ้างธุรกิจด้านไลฟ์สไตล์ตระเวนดูสตรีตคัลเจอร์ทั่วโลกเพื่อค้นหาเทรนด์หรือดีไซน์

ของอนาคต ตามท้องเรื่อง เธอถูกบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งเรียกเข้ามาทดสอบโลโก้ ซึ่งหมายความว่า ถ้าหยิบมาให้มองเพียงปราดเดียว เคซี่ก็สามารถบอกได้ในทันทีว่าโลโก้นั้นๆ จะเป็นที่ชื่นชอบ

ของผู้คนหรือไม่ เธอเก่งแค่ไหน กิบสันบรรยายว่าเธอเป็นคนค้นพบเด็กเม็กซิกันสวมหมวกแก๊ปกลับข้างเป็นคนแรก

เก่งขนาดนั้น

ความเซนซิทีฟต่อแบรนด์ของเคซี่มีถึงขั้นเป็นโรค "แพ้แบรนด์" (brand allergics) ฉากที่สนุกก็คือเมื่อเราพบว่าโรคนี้ทำให้เคซี่เดินตามห้างหรือศูนย์การค้าไม่ได้ และต้องจ้างช่างโลหะมาขัดโลโก้ลีวายส์ออกจากกระดุมกางเกงทุกตัว ยิ่งไปกว่านั้น โลโก้บางอัน เช่นของมิเชลลินนั้น เมื่อเห็นเข้าจะทำให้เธอถึงกับเกิดอาการคลื่นเหียนแทบจะอาเจียนทุกครั้ง

ในยุคที่บริโภคนิยมกำลังอาละวาดและธุรกิจข้ามชาติก็กำลังรุกรานไปทั่ว การขายภาพลักษณ์คือจุดเด่นและเป็นเครื่องมือสำคัญในการครองโลกของทุนนิยมในยุคโพสต์โมเดิร์น แบรนด์กลาย

เป็นสิ่งที่มีความสำคัญทั้งในทางสังคมและวัฒนธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ นับว่าเป็นความชาญฉลาดของกิบสัน นักเขียนชื่อดัง ที่หยิบเอาเรื่องนี้มาเป็นแก่นแกนของนิยายและย้าย "นิยายวิทยาศาสตร์" ที่

เคยอยู่ในอนาคตกลับมาที่ปัจจุบัน

จริงอยู่ เรื่องราวการผจญภัยของเคซี่อาจจะอยู่ที่การตามหาฟิล์มฟุตเตจที่โผล่มาอย่างลับๆ ล่อๆ ในอินเตอร์เน็ต (และเกี่ยวกับการตลาดแบบสงครามกองโจร รวมทั้งการตามหาพ่อของเคซี่ อดีตซี

ไอเอ ซึ่งหายตัวไปในวันเหตุการณ์สิบเอ็ดกันยา) แต่สิ่งที่ทำให้น่าติดตามก็คือลีลาการบรรยายถึงเสื้อผ้า เฟอร์นิเจอร์ อิเล็กทรอนิกส์แก็ตเจ็ต รวมทั้งบรรยากาศในคาเฟ่ ร้านค้าและภัตตาคารต่างๆ

เช่นเดียวกับในนิยายเรื่องก่อนๆ กิบสันเข้าใจความสำคัญของดีไซน์และ "วัฒนธรรมทางสายตา" ร่วมสมัย เขาสามารถจับรายละเอียดของสาระและบรรยากาศได้อย่างแม่นยำ ฉากในญี่ปุ่นฉาย

ภาพความขัดแย้งของสองวัฒนธรรม ระหว่างสปาสุดหรูในชิบูย่ากับแผนกเฮลโลคิตตี้ในคิดดี้แลนด์ ล่าสุด มีผู้รายงานไว้ในเว็บบอร์ดว่า Pattern recognition ถูกใช้เป็นหนังสืออ่านประกอบการ

เรียนวิชา Strategic Design ในมิลานไปแล้ว

เท่าที่เล่ามา อาจทำให้เรานึกว่า วิลเลียม กิบสัน ให้ความสนใจกับการบรรยายสิ่งของมากกว่าบุคลิกตัวละครที่เป็นคน หรือกลายเป็น ลอเรน ไวส์เบอร์เกอร์ ผู้เขียน The Devil wears Prada

ไม่ถึงขนาดนั้น

เพราะในวงการคูลฮันเตอร์ ไม่มีใครใช้ของแบรนด์เนม (แม้แต่มูจิก็ดูเหมือนจะประกาศความเป็นดีไซน์มากเกินไป) ทุกคนเอาความเรียบง่าย/ไร้สไตล์ (หรือเรียกกันในนิยายว่า out-minimalize)

มาเชือดเฉือนกัน และถือเป็นแพ้หากถูกจับได้ว่าเสื้อผ้าของตนกำลัง "พูด" อะไรออกมา เคซี่ซ่อนร่างพรางกายอยู่ในเอ็มเอ-วันของริกสัน แต่เป็นเวอร์ชั่นที่ถูกดัดแปลงโดยสาวกชาวญี่ปุ่นผู้

หลงใหลบูชาดีไซน์ที่มีแต่ประโยชน์ใช้สอยของแจ๊กเก็ตนักบินอเมริกันรุ่นนี้

การต่อสู้เชิงสไตล์ในนิยายเรื่องนี้จึงเหนือชั้นกว่าการยิงโลโก้เข้าใส่กัน

อีกประการหนึ่ง ในฐานะที่ วิลเลียม กิบสัน เป็น เดอะ คูลฮันเตอร์ ตัวจริง (เพราะเป็นผู้บัญญัติคำว่าไซเบอร์สเปซขึ้นมาตั้งแต่ก่อนที่อินเตอร์เน็ตจะระบาดไปทั่วโลก) สังคมบ้าแบรนด์ในมุมมองของ

เขาจึงมีสาระและท่วงทำนองที่น่าสนใจ

ในนิยาย ประธานบริษัทโฆษณาชื่อบิ๊กเกนด์ เป็นตัวแทนของทุนนิยมยุคโพสต์โมเดิร์นหรือระบบการตลาดที่ก้าวมาถึงขั้นสามารถนำทุกสิ่งทุกอย่างมา "รีดีไซน์" และขายได้ ไม่เว้นกระทั่ง

ประสบการณ์และความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์ (ซึ่งรวมถึงฟุตเตจซึ่งเคซี่กำลังค้นหาด้วย)

"ในเชิงวัฒนธรรม" บิ๊กเกนด์พูดแทนกิบสัน "เราไม่มีอนาคตแบบที่คนรุ่นปู่ย่าตายายมี เพราะปัจจุบันของเรา "ไร้เสถียรภาพ" เกินไป"

ถ้าจะเปรียบเทียบกัน นิยายเรื่องนี้คล้ายกับเอาหนังเรื่อง Lost in Translation มาผสมกับนิยายเรื่อง American Psycho มากกว่า

ที่ว่าคล้ายเรื่องแรกเพราะเต็มไปด้วยบรรยากาศหลอนๆ ขณะเคซี่เดินทางข้ามทวีปไปมาระหว่างนิวยอร์ก ลอนดอน โตเกียวและมอสโก อีกทั้งการย้ำเน้นความสำคัญของเจ๊ตแล็กและการตื่นขึ้นมา

ในบ้านของคนอื่น

ส่วนที่ว่าคล้ายเรื่องหลังก็เพราะให้ความสำคัญของฉาก พร็อพและเสื้อผ้าอย่างละเอียด Pattern Recognition ไม่ได้ถากถางตัวละคร (ซึ่งส่วนมากอยู่ในวัยเจเนอเรชั่นเอ็กซ์) ที่ล่มสลายขายตัวไป

เป็นแบรนด์คอนซัลแตนต์อย่างรุนแรงเท่า American Psycho ซึ่งเสียดสียัปปี้ในทศวรรษที่ 1980

แต่ก็ให้ภาพที่น่าสนใจไม่น้อยกว่ากัน

จุดเด่นของนิยายคือสร้างบุคลิกของเคซี่ให้มีลักษณะสุดขั้วสองอย่าง อย่างแรกคือเป็นดีไซเนอร์ชั้นเซียน เพราะเห็นโลโก้เพียงแว่บเดียวก็บอกได้ว่าเวิร์กหรือไม่

ถ้าตีความตามชื่อเรื่อง Pattern Recognition กำลังพูดถึงทฤษฎีทางจิตวิทยาและศิลปะทฤษฎีหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าเกสตาลต์ (gestalt) เพราะทฤษฎีนี้มีแนวคิดว่า มนุษย์ถูกโปรแกรมมาให้ "จับ"

แพตเทิร์นหรือระเบียบความสัมพันธ์ของข้อมูลต่างๆ ที่ถูกป้อนเข้ามาทางสายตา เกสตาลต์สามารถทำให้คนเห็นจุด (ที่อาจวางไว้อย่างสะเปะสะปะ) เรียงตัวเป็นเส้น และเมื่อนำหลักการนี้ไปใช้วาง

โลโก้ สีสัน หรือผลิตภัณฑ์ คนก็จะเห็นมันมีพลัง

และสิ่งที่ตามมาก็คือเป็นตัวแทนของคุณค่าอย่างใดอย่างหนึ่ง

ทฤษฎีนี้เสนอว่า กิจกรรมดังกล่าวไม่ได้เป็นเรื่องของการใช้เหตุผลหรือวิเคราะห์หรือ แต่เป็นการทำงานอย่างอัตโนมัติของจิตและระบบประสาทของมนุษย์

ที่สำคัญ มันเป็นปมที่ฝังอยู่ลึกๆ ในจิตมนุษย์ เพราะแม้ว่าข้อมูลจะถูกส่งมาอย่างไร้ระเบียบหรือเดาสุ่มจนดูเหมือนสับสนเพียงใด เราก็อดไม่ได้ที่จะมองหาแพตเทิร์นหรือระเบียบในความวุ่นวายนั้น

มนุษย์จะมองหามันอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าแพตเทิร์นนั้นจะมีจริงหรือไม่

มองในแง่นี้ ดีไซเนอร์ก็คล้ายกับคูลฮันเตอร์อย่างเคซี่ เพราะถือกันว่าคนอาชีพนี้มีความไวในการจับแพตเทิร์นเหนือมนุษย์ธรรมดา ไม่ว่าสนามการวิจัยของเขาจะเป็นสตรีตคัลเจอร์ ตำราประวัติ

ศาสตร์ศิลปะการออกแบบ หรือแม็กกาซีนล่าสุดจากต่างประเทศ ดีไซเนอร์สามารถบอกได้ในทันทีว่าสีอะไร สัญลักษณ์ไหน หรืออุปกรณ์ชนิดใดเรียกว่า "สวยงาม" หรือมีอิทธิพลจับจิตจับใจผู้คน

อีกทั้งจะเป็นที่นิยมในปีหน้า

เขาต่างกับมนุษย์มนาทั่วไป เพราะถูกฝึกมาให้เซนสิทีฟกับสัญญาณลึกลับที่ส่งมาจากแบรนด์หรือดีไซน์ ทั้งหมดนี้โดยไม่ต้องอาศัยคำอธิบายหรือหยิบยกเอาบริบททางสังคมและวัฒนธรรมใดๆ (หากจะโยนรายงานการวิจัยและรีเสิร์ชใส่เข้าไปก็อย่าให้มากนัก)

ความที่เกสตาลต์สนใจฌานมากกว่าปัญญา การเห็นมากกว่าการตีความ และลักษณะสากลมากกว่าเฉพาะเจาะจง มันจึงถูกนำมาใช้อย่างมากในการออกแบบ visual identity ให้แก่แบรนด์ระดับโลกต่างๆ

ส่วนผลการที่คนศรัทธาเชื่อถือแบรนด์บางแบรนด์อย่างไม่ลืมหูลืมตาก็ยิ่งเป็นเครื่องสนับสนุนว่าดีไซน์คงมีอำนาจในระดับจิตใต้สำนึกจริงๆ

ความคิดนี้ แม้ในหมู่ดีไซเนอร์และนักสร้างแบรนด์ก็ไม่ได้เห็นด้วยกันไปเสียหมด บางกลุ่มเห็นว่าเกสตาลต์สนใจกับการรับรู้โดยตรงผ่าน perception (อันได้แก่รูป รส กลิ่น เสียง และสัมผัส) แต่ละเลย interpretetion หรือสิ่งที่รับรู้ผ่านการตีความของสมองและอิทธิพลของวัฒนธรรม

อย่างไรก็ตาม ความเป็นดีไซเนอร์ของเคซี่ก็ไม่ได้เด่นไปกว่าอีกลักษณะหนึ่งของเธอ นั่นคือการมีคุณสมบัติสองอย่างที่ขัดแย้งกันในตัวเอง เคซี่เป็นโรคแพ้แบรนด์ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ใช้

คุณสมบัตินั้นเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจสร้างแบรนด์ เป็นกองหน้าของการตลาด (แบบสงครามกองโจร) ที่กำลังแผ่อิทธิพลคุกคามไปทั่วโลก

จะว่าไป อาการของเคซี่ทำให้เธอเป็นคนเกลียดโลโก้ยิ่งกว่า นาโอมี่ ไคลน์ ผู้เขียน No Logo แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ ณ ศูนย์กลางแห่งอำนาจของธุรกิจโฆษณาชวนเชื่อ

มองลึกลงไป แม้รูปกายภายนอกและกิจวัตรประจำวันของเคซี่จะและดู "ปลอดแบรนด์" แต่ในยุคที่ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นไม่ว่าจะเป็นรสนิยม ไลฟ์สไตล์หรือรูปการณ์จิตสำนึกถูกประกอบสร้างกันขึ้นมาได้ เธอเองก็อยู่ใน "ปัจจุบันที่ไม่เคยนิ่ง" (volatile present) เช่นเดียวกับทุกคน

ด้วยปมเรื่องการตามล่าฟิล์มฟุตเตจและลีลาของนิยายลึกลับแนว "สมคบคิด" (conspiracy novel) หรือภาพยนตร์แบบ The X-files เคซี่กลายเป็นตัวละครที่มีอาการพารานอยด์เพราะพบว่าอัตลักษณ์ของตนเองที่หวงแหนและซ่อนเร้นไว้อย่างดี เช่น อาการแพ้ตุ๊กตามิเชลลินและรสนิยมการใส่เสื้อแจ๊คเก็ตริกสันถูก "จับ" แพตเทิร์นและใช้เป็นประโยชน์โดยคอร์ปอเรตสปายฝ่ายตรงข้าม

ที่สำคัญ เคซี่ไม่แน่ใจกระทั่งว่า "อดีต" ของตนเอง (หรือรายงานเกี่ยวกับการหายตัวไปของพ่อของเธอ) เป็นสิ่งที่ถูกประกอบสร้างขึ้นมาหรือไม่

ว่ากันว่าศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเป็นศตวรรษแห่งแบรนด์ โรคประจำศตวรรษนี้ก็คือการมีสำนึกอยู่ตลอดเวลาว่าสำนึกนั้น อาจไม่ใช่ของเราเอง แต่เป็นของที่ "สร้าง" หรือ "กระตุ้น" กันขึ้นมาได้

สำนึกนี้เองทำให้เราไม่อาจแน่ใจว่าความรู้สึกดีๆ ที่เรามีต่อสิ่งต่างๆ ตั้งแต่กับน้ำอัดลมสักขวด รองเท้าวิ่งสักคู่ ไปจนถึงบุคคลที่มีชื่อเสียงและสถาบันทางสังคมนั้น ไม่ได้เป็นผลการ "ปลุกปั่น" คุณค่าของนักการตลาด และในเมื่อสิ่งเหล่านี้มีความหมายแทนตัวตน ผู้คนจึงไม่อาจแน่ใจว่า "อัตลักษณ์" ของเขาเองนั้น เป็นผลของการชักใยโดยอำนาจที่ไม่ปรากฏรูปกายหรือเปล่า

ดังนั้น นอกจากจะเป็นตัวแทนของดีไซเนอร์ยุคใหม่แล้ว เคซี่ยังเป็นตัวแทนของคนที่เป็นโรคประจำศตวรรษนี้ด้วย

ที่มา:
http://www.matichon.co.th/weekly/weekly.php?srctag=MDQwMTAxMDk0OQ==&srcday=MjAwNi8wOS8wMQ==&search=no
http://www.matichon.co.th/weekly/weekly.php?srctag=MDQxNTAxMDk0OQ==&srcday=MjAwNi8wOS8wMQ==&search=no

——————–

วันที่ 26
จริงๆแล้ว หลายวันมานี้ ผมมีข้อมูล และการเรียบเรียงสิ่งที่น่าสนใจจัดการต่างๆ เยอะมากมาย และเหมือนกับอยากรับอิทธิพลของอุษณา เพลิงธรรม อรรถาธิบายเรื่องโครงเรื่องการเขียน คือ

ผมวางโครงเรื่องตอนนี้ไว้เรี่ยมหมดแล้ว เกือบทุกกายวิภาคของมัน งั้นก็เพราะอะไรกันเล่า?- –  คุณคงอยากตะโกนถามหูผม เชิญเลย- ถ้าอยากหนวกหูคุณเอง
จะบอกให้เดี๋ยวนี้แหละครับ เวลา๐๕:๒๐ ลบเศษ นาทีด้วย ๔/ อุณหภูมิ ๑๙ องศาเซ็นติเกรด/ ฟ้ายังไม่ยอมสาง ) สาเหตุทั้งนี้ ก็เพราะวันนี้เป็นวันที่ ๑๑ เข้าไปแล้ว เรื่องแต่ละตอน ผมต้องใช้เวลา

เขียนถึง ๕-๖ คืน แต่ละสัปดาห์ผมมีคืนว่างอยู่เพียง ๓ คือ วันจันทร์ วันอังคารและวันพุธ

ทั้งนี้อุษณา กล่าวตั้งแต่เรื่องสวดมนต์ไหว้พระเสร็จเมื่อราว สองสามยาม และจำได้แม่นยำว่า ผมสอดกระดาษแผ่นนี้เข้าแท่นพิมพ์ดีดไว้ดีบดี…..ผมนั่งสูบบุหรี่- – ดื่มชาจีน- – เหลียวไปแลมา

พลางก็ฟุ้งสร้านเป็นปกิณกะห้วงๆ…
ในหนังสือ มกราคม’๑๓ รวมทั้งงานเขียนของณรงค์ เกตุทัต เรื่อง ลักษณะของความกด; ความรักและความตาย ก็กล่าวถึง "เวลา"เป็นคำที่มนุษย์ผลิตขึ้นเพื่อจัดตารางสอนชีวิต คนบางพวกแบ่ง

เวลากันเป็นชั่วโมง นาฑี และวินาฑี บางพวกแบ่งเป็นโมงเป็นยาม บางพวกแบ่งเป็นข้างขึ้นข้างแรมฯลฯ ทั้งนี้และทั้งนั้น เกิดมาจากสัญชาตญาณแห่งความตายของมนุษย์ ทั้งสิ้น มนุษย์รู้อย่างเด่น

ชัดว่าตัวจะต้องตาย ดังนั้น จึงมีช่องว่าง ระหว่างระยะที่เกิดถึงระยะที่ตาย คราวนี้มาถึงปัญหาใหญ่ มนุษย์จะทำอะไรกับเวลาที่มีอยู่…คนทุกคนมีคำตอบผิดแผกกันไป แต่ทุกคนก็ยังต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของเวลา มนุษย์เริ่มหาอะไรต่อมิอะไรมาทำ…,มนุษย์เริ่มเข้าข้างตัวเองโดยขุดคิดเหตุผลต่างๆ มาเป็นข้อแก้ตัวสำหรับการกระทำดังกล่าว ผลกลายเป็นสิ่งที่มาก่อนเหตุ มนุษย์ส่วนใหญ่

ทำแล้วจึงแก้ตัว….

"เมื่อ ปีพ.ศ สองพันห้าร้อยสิบ นายณรงค์หลงรักอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย" และซาสตร์พูดถึง "เวลา" ไว้อย่างน่านิยมในเรื่อง "ความคลื่นไส้" หรือ NAUSEA เขาบรรยายไว้ว่า "ผมมองดูหนุ่มสาว

พวกนี้แล้วรู้สึกอัศจรรย์ใจ..นั่งดื่มกาแฟ นั่งเล่าเรื่องต่างๆ ให้กันและกันฟังได้อย่างชัดแจ้ง ถ้ามีใครถามคนพวกนี้ว่าเมื่อวานนี้ทำอะไร เขาไม่ยักนึกอีหลักอีเหลื่อหรือยุ่งยากใจที่จะเล่าออกมาให้

คุณฟัง แล้วเล่าอย่างสั้นๆเสียด้วย นี่ถ้าผมโดนถามอย่างนั้นผมคงหมดท่า มันก็จริงทีเดียวที่เดี๋ยวนี้ไม่มีใครมาถามผมอีกแล้วว่า วันๆหนึ่งผมทำอะไร เวลาคุณอยู่คนเดียว คุณเล่าอะไรต่ออะไรให้ใครฟังไม่เป็นเสียแล้ว…."คุณปล่อยให้เหตุการณ์มันผ่านไป อยู่ๆคุณก็เห็นคนโผล่ขึ้นมาพูดอะไรต่ออะไรแล้วก็หายไปอีก คุณหมกมุ่นอยู่กับนิยายที่ไม่มีการเริ่มต้นและไม่มีตอนจบ….
ฉะนั้น เพื่อนที่รักทั้งปวง จงเลือกเอาเถิดว่า จะมีชีวิตอยู่หรือจะเล่านิทาน (อันนี้เป็นคำพูดของซาสตร์) ถ้าคุณจะมีชีวิตอยู่ก็อย่าแต่งหนังสือเล่านิทานปลอบตัวเอง (และคนอื่น) จงก้มหน้าก้มตาอยู่ไปจนกระทั่งวันตาย อย่าเอาเวลามาปั้นให้เป็นตัว แล้วเอาไปบูชาราวกับว่ามันเป็นพระเจ้า
………………………….
เมื่อวิถีชีวิตประจำวัน กำลังถูกกำกับทางข้อบังคับเรื่องตั้งแต่เวลา-สวมหมวก เลิกกินหมาก และสวมชุดแต่งกายแบบสากล รัฐนิยมฉบับที่ 11 หจช.,ศธ.0701.29/14 เอกสารกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ "เรื่องกิจประจำวันของคนไทย(พ.ศ.2484),หน้า 1 …1.ชนชาติไทยพึงแบ่งเวลาในวันหนึ่ง ออกเป็น 3 ส่วน คือ ปฏิบัติงานที่เป็นอาชีพส่วนหนึ่งปฏิบัติกิจส่วนตัวส่วนหนึ่ง และพักผ่อน

นอนหลับอีกส่วนหนึ่ง ให้เป็นระเบียบ และมีกำหนดเวลาอันเหมาะสมจนเกิดเป็นนิสสัย…2.ชนชาติไทยพึงปฏิบัติกิจประจำวันตามปกติดั่งต่อไปนี้ ก.บริโภคอาหารให้ตรงเวลาไม่เกิน 4 มื้อ ข.นอน

ประมาณระหว่าง6ถึง 9ชั่วโมง..เป็นต้น ซึ่งพยายามให้ร่างกาย ประชาชนพลเมืองไทยทั่วไปมีสุขภาพแข็งแรงมั่นคง ฯลฯ
แล้วเราก็กำลังอยู่ในภาวะสมัยใหม่ กับหลังสมัยใหม่ ที่มีความเป็นไทย และไม่เป็นไทย ในตัวแต่ละคน ดั่งภาพยนตร์ว่า จะหาจุดร่วมกัน ที่มีความเป็นไปได้หรือไม่ นั่นเอง

โหมโรง: ระนาดกับเปียโน
ภาพยนตร์สะท้อนเรื่องดนตรี ระหว่างของใหม่กับของเก่า วัฒนธรรมตะวันตกกับตะวันออก
จากช่วงร.5-เปลี่ยนแปลงประเทศเป็นประเทศไทย คือ เครื่องดนตรีไทย VS เครื่องดนตรีตะวันตก และชนชั้นกลางใหม่

*******************เส้นแบ่งระหว่างการเขียนกับเล่าเรื่อง-Meta-Narrative**************
ปลุกแวว "อัจฉริยะ" สร้างเด็กไทยในอนาคต
ว่ากันว่า "อัจฉริยะ" กับ "คนบ้า" นั้นมีเส้นแบ่งเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ซึ่งเส้นแบ่งที่ว่านี้ก็บางเบาเสียจนเกือบมองไม่เห็น
ที่เป็นเช่นนี้ผู้เชี่ยวชาญทางด้านประสาทบอกไว้ว่า เป็นเพราะผู้ที่เป็นอัจฉริยะนั้นมีสภาวะทางปัญญาที่แตกต่างจากคนปกติมาก จนบางครั้งทำให้คนรอบข้างนึกว่าเขาเป็น "บ้า" สิ่งเหล่านี้เองเป็นผล

ให้การดำรงอยู่ของเหล่าอัจฉริยะนี้ไม่ได้ง่ายดายนัก อัจฉริยะจำนวนมากถูกกดดันและถูกทำลายลงเรื่อยๆ จากความไม่เข้าใจของผู้คนรอบข้าง รวมถึงการทำงานที่ไม่ต่อเนื่องและไม่ตรงจุดของ

รัฐบาลหลายชุดที่ผ่านมา

http://www.childwatchthai.com/issues1.asp?GID=186

คนบ้ากับอัจฉริยะ ต่างกันนิดเดียว คือ ความสำเร็จ!!!
ว่ากันว่าเส้นแบ่งระหว่างความเป็นอัจฉริยะกับคนบ้านั้นต่างกันอยู่นิดเดียวเท่านั้น ซึ่งถ้าใครได้ไปดูหนังเรื่อง Copying Beethoven ก็คงจะเห็นจริงตามคำกล่าวนั้นไม่มากก็น้อย
นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลกนาม "บีโธเฟ่น" เป็นอัจฉริยะด้านการประพันธ์เพลง เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ แต่บางคนอาจไม่ทราบว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างบ้าคลั่งเพียงใดกว่าที่จะสร้างสรรค์ผลงาน

อันยอดเยี่ยมออกมาได้ และยังอาจไม่เคยทราบด้วยว่าเขาปากร้ายและมีพฤติกรรมสุดห่ามเหลือล้น จนทำให้หญิงสาวที่บูชาเขาหนีกระเจิดกระเจิงมาแล้ว

ที่สำคัญคือ หลายคนอาจไม่เข้าใจว่าเขาสร้างงานอันยอดเยี่ยมออกมาได้อย่างไร ทั้งๆ ที่หูได้ยินอะไรไม่ชัดอย่างนั้น "คนคิดว่าฉันอยู่ในความเงียบ แต่เสียงในหัวของฉันมันดังอยู่ตลอดเวลาและ

ไม่สามารถหยุดได้ ฉันถึงต้องจดมันออกมา" คือคำที่บีโธเฟ่น (เอ็ด แฮริส) อธิบายให้ แอนนา (ไดแอน ครูเกอร์) หญิงสาวผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักประพันธ์เพลงฟัง
นอกจากความพยายามในการสร้างสรรค์งานของบีโธเฟ่นแล้ว สิ่งที่งดงามยิ่งสำหรับหนังเรื่องนี้ก็คือ ฉากบรรเลงเพลง "ซิมโฟนีหมายเลข 9" ที่ทำให้เรารู้ว่าไม่มีอัจฉริยะที่ไหนในโลกถือกำเนิดขึ้น

ได้อย่างลำพัง
หากต้องอาศัยแรงกายหรือแรงใจจากคนรอบข้างมาร่วมประสานหรือผลักดันให้เกิดเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้น
พรสวรรค์มีจริงหรือไม่ ไม่แน่ใจ ขึ้นกับนิยามของแต่ละคน
แต่คนเราเกิดมา ก็ไม่เหมือนกันแน่ๆครับ ถ้าจะเรียกว่าพรสวรรค์ก็ต้องบอกว่าพรสวรรค์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ในทางชีวะแล้วไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ เพียงแต่เรายังไม่เข้าใจด้วยชีวะที่เรียนรู้กันอยู่ในปัจจุบัน บางคนเกิดมาในสิ่งแวดล้อมที่ดี แต่ไม่เก่ง บางคนเกิดมาในสิ่งแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยเท่าไร แต่ก็เก่ง

ในทางหนึ่ง แบบที่เรียกว่า ถนัดในทางของตัวเอง
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความสนใจ ความตั้งใจ ความเพียร ความมุ่งมั่น หรือ อิทธิบาท4 จะมีผลต่อความสามารถมากที่สุด

http://209.85.175.132/search?q=cache:6bLREvK8XS8J:www.vcharkarn.com/vcafe/42345/2+%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%

9A%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%9A%

E0%B9%89%E0%B8%B2+%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%88%E0%B8%89%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%

B8%B0&cd=29&hl=th&ct=clnk&gl=th
————————————————-

วันที่ 27
ผมไปร่วม กิจกรรมต่างๆ เช่น เว็บไซต์ thaipoetsociety.com
และนิตยสาร Bioscope
จับมือจัดงานชื่อขลัง แต่บรรยากาศสุดจะบ้านๆ
‘ลมหายใจกวีไร้ชีพ’
งานอ่านบทกวี ฉลอง 20 ปี Dead Poets Society

http://www.thaiwriter.net/forum01/index.php?topic=3835.60

รักแรก: สุชาติ สวัสดิ์ศรี
http://www.thaiwriter.net/forum01/index.php?topic=3989.12
————————————————-
เวลาตามกฏแห่งกรรม ซึ่งการกระทำจากอดีตชาติ ส่งผลต่อการกระทำในปัจจุบัน และผู้ไม่เคยพบพระเจ้า แต่ก็เชื่อในพระเจ้า เช่นเดียวกับประเด็นเรื่อง "เวลา" ในหนังสือ "ชุมชนจินตกรรม"(ผม

เคยกล่าวถึงครั้งที่แล้วเน้อ )
http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01act02130252&sectionid=0130&day=2009-02-13
"เวลา" เป็นเรื่องพรหมลิขิต "พรหมลิขิต" (Messianic time) ซึ่งผลเกิดก่อนเหตุ (เหตุ : พรหมลิขิตไว้ให้ได้เจอเมียปี 2525; ผล : จึงเข้าป่าตั้งแต่ปี 2519) กลับตาลปัตรกับวิธีคิดปัจจุบันของเราที่

เหตุเกิดก่อนผล (เหตุ : ถูกฆ่าหมู่และรัฐประหาร 6 ตุลาคม 2519; ผล : จึงเข้าป่าเมื่อ 5 ธันวาคม 2519) นั่นหมายความว่ามีใครคนหนึ่งอยู่เบื้องบนลิบๆ นู่นคอยกำกับการแสดงที่เกิดขึ้นแล้วใน

อดีต-และที่จะเกิดขึ้นในอนาคต-อยู่ในปัจจุบันนี้พร้อมเพรียงกันไป ท่านมีทิพยเนตรที่เล็งแลเห็นถ้วนตลอดกระบวนเวลา (simultaneity-along-time) นั่นเทียว
อย่างที่ เกษียร ว่าไว้ ก็มีส่วนและกรอบของพื้นที่ จึงเป็นสิ่งที่ผมคิดเพิ่มเติมว่า เกษียร เจอแฟน ณ มหาวิทยาลัย สะท้อนเรื่อง Space and Time แต่ว่าเวลาแบบที่ไม่ใช่พระเจ้า คือ เวลาแบบพุทธ

เกิดจากการกระทำของเราเอง โดยมาจากอดีต เรื่องเวลาแตกต่างกันเล็กน้อย เมื่อเรา มีเวลาต่างกัน ในความคิด ซึ่งเราก็พิสูจน์ไม่ได้ ว่าอะไรด็ไม่รู้ ก็คอยดูต่อไป
—————————————————————————————–
ลองมองย้อนสภาวการณ์ในอดีต เมื่อกว่า 40 ปี ก่อน
ยุคสมัยนั้น ยังไม่ค่ายเทปที่จะมาโปรโมตหรือโฆษณาในสื่ออะไรได้
เทปคาสเส็ท ก็ยังไม่มี มีแต่แผ่นเสียง ซี่งเครื่องเล่นแผ่นเสียง มีอยู่แต่ในบ้านคนมีกะตังค์

โทรทัศน์มีเพียง 1 หรือ 2 ช่อง ทีวีเป็นทีวีขาวดำ บ้านไหนมีทีวี ต้องเป็นชนชั้นกลางขึ้นไป
หมู่บ้านนึง อาจมีทีวีเพียงเครื่องเดียว ที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน
และต้องเป็นหมู่บ้านที่ไฟฟ้าเข้าถึงซะด้วย ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนัก ในชนบทห่างไหล
บ้านไหนมีทีวี เด็กๆ ในละแวกใกล้เคียง จะมาห้อมล้อมเจ้าตู้ขาวดำนี้กันสลอน

(แหล่งข้อมูลข้างบน คือ อ้างอิง-ไม่มีทำหายไปขอโทษครับผม)
———-
จบท้ายด้วยเรื่องเล่าเรื่องว่า ผมดูทีวี นานแล้ว กล่าวถึงว่า นักโทษประหาร จะถูกทำลายของขลัง ทั้งหมด

———-

28-29 ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปสัมภาษณ์บุคคล ในประวัติศาสตร์ คือ อาจารย์ฉัตรทิพย์ และไม้หนึ่ง ก.กุนที

แต่คนละเรื่อง และประเด็นกันเลย น่ครับ

ร่วมฟังเสวนา "กวีไทยกับเสรีภาพ"
»  วัฒน์  วรรลยางกูร  และ  เครือข่ายราษฎรนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย
PEOPLE `S   WRITER & ARTIST  DEMOCRACY NETWORK
   คำย่อ   PWAD
 ณ. อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา  สี่แยกคอกวัว
วันศุกร์ ที่ 29 พฤษภาคม 2552  เวลา 13.00 น เป็นต้นไป
——————————————————————————–
ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ขอ "งดออกเสียง" ผมเป็นคนไม่ค่อยมีเสรีภาพ

ท่ามกลางปัญหาสำคัญของประชาธิปไตยไทย

คือ ขาดcritical และความหลากหลายทางความคิด

เน้นแต่ความสามัคคีของชาติไทยมากไป ไม่มีเสรีภาพ
ต่อความคิดเห็นต่างๆ

http://www.thaiwriter.net/forum01/index.php?topic=3998.12

-ข้อมูลแนะนำ เรื่องประวัติศาสตร์ไทย
วิไลเลขา ถาวรธนสาร ชนชั้นนำไทย กับการรับวัฒนธรรมตะวันตก
ชนชั้นนำไทยกับการรับวัฒนธรรมตะวันตก เป็นเสมือนภาพย้อนในอดีต ที่ทำให้เราได้รู้จักที่มาที่ไปตนเอง เข้าใจถึงแนวความคิดของ ชนชั้นปกครองของไทย ตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ ซึ่งเป็นยุคแห่งการเรียนรู้ เรื่อยมาจนถึงสมัยพระบาทสมเด็จ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อันถือเป็นจุดเปลี่ยนแปลงหลัก ทั้งในเรื่องเทคโนโลยี การคมนาคม ศาสตร์การศึกษา ตลอดจนการวางรากฐานทางการปกครองต่างๆ ตราบต่อถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว คือช่วงที่ไทยเรา เริ่มปรับความสมดุลกับวัฒนธรรมความเชื่อต่างๆ ที่รับมาได้อย่างลงตัว ชนชั้นนำไทย กับการรับวัฒนธรรมตะวันตก ยังนำเสนอถึงผลกระทบที่ปรากฎในสังคมไทย ทั้งจากกระแสวัฒนธรรมตะวันตก และจากวิถีคิดของ ชนชั้นปกครองของไทย ในแต่ละสมัยอย่างลึกละเอียด

http://www.pantip.com/cafe/library/bookcase/preview/700.html

เป้าหมายที่หนังสือเกี่ยวกับมารยาทไทยยุคหลังมุ่งสอน คือ กลุ่มเยาวชน นักเรียนนักศึกษา เพราะตั้งแต่การใช้แผนพัฒนาสมัยสฤษดิ์ กระแสการเปิดเสรีทั้งทางเศรษฐกิจและทางความคิดก็ไหลบ่าเข้ามา และมีอิทธิพลต่อเยาวชนเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการรับวัฒนธรรมตะวันตก รับอิทธิพลของแนวคิดเสรีนิยมต่างๆ หลายฝ่ายเริ่มเห็นปัญหาเกี่ยวกับเยาวชนมากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่เยาวชนได้แสดงบทบาททางการเมืองในช่วง 14 ตุลา 2516 จึงมีการนำแนวคิดเรื่องวัฒนธรรมไทยมาใช้ เพื่อดึงเยาวชนให้กลับมาอยู่ในครรลองเดิม และเพื่อต่อต้านการขยายตัวของคอมมิวนิสม์ในช่วงนั้นด้วย

เมื่อเปรียบเทียบแนวคิดเรื่องมารยาทที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงปลายสมัย ร.5 และต้น ร.6 กับแนวคิดเรื่องมารยาทที่สร้างขึ้นและเผยแพร่ในช่วงหลังตั้งแต่สมัยสฤษดิ์เป็นต้นมา จะเห็นว่าไม่มีความต่อเนื่องกัน ในขณะที่หนังสือสมบัติของผู้ดี เขียนขึ้นเพื่อข้าราชการหรือคนที่ทำงานในระบบราชการเป็นส่วนใหญ่ หนังสือเกี่ยวกับมารยาทไทยช่วงหลังกลับมีเป้าหมายอยู่ที่ประชาชนไทยทั้งหมด โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชน ในขณะที่หนังสือสมบัติของผู้ดีพยายามสร้างความคิดให้คำนึงถึงสาธารณะ สอนให้รับผิดชอบต่อสังคม พยายามปรับพฤติกรรมของชนชั้นเจ้าให้เข้ากับความเป็นสมัยใหม่ ความเป็นศิวิไลซ์ (ขณะเดียวกันก็พยายามรักษากรอบทางสังคมการเมืองแบบศักดินาไว้ด้วย) หนังสือเกี่ยวกับมารยาทในช่วงหลังกลับเน้นที่การเคารพผู้ใหญ่ สถาบันกษัตริย์ พระสงฆ์ ครู ผู้ปกครอง เน้นการยึดมั่นกับระบบอาวุโส ไม่ค่อยเห็นปริมณฑลสาธารณะ (public sphere) เห็นแต่พื้นที่พิธีการเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็สอดคล้องกับวาทกรรมการเมืองแบบอนุรักษ์นิยมสมัยสฤษดิ์

http://74.125.153.132/search?q=cache:1MO0XAybsHMJ:av.sac.or.th/Subdetail/seminar/sum_of_seminar/seminar40.html+%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%81&cd=1&hl=th&ct=clnk&gl=th

อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์ "การเปลี่ยนแปลงโลกทัศน์ของชนชั้นผูนำไทย ตั้งแต่รัชกาลที่ 4-พ.ศ.2475"

ธีรยุทธ บุญมี มุมมองใหม่ประวัติศาสตร์วรรณกรรมไทย วรรณกรรมไทยกับกึ่งศตวรรษที่หายไป

กรอบที่ผมเสนอเป็นทั้งประวัติศาสตร์ความคิดแบบหลังตะวันตกนิยม จึงให้คุณค่าแก่นักเขียนทุกชาติภาษาซึ่งเริ่มทดลองสร้างสรรค์สิ่งใหม่คือ ภาวะความเป็นสมัยใหม่
http://www.thaiwriter.org/intv_teerayut.htm
http://www.sriburapha.net/speech_therayut.php

การประกวดงานศิลปกรรม ที่เรียกกันว่า การประกวดประณีตศิลปกรรม เป็นกิจกรรมสำคัญที่คณะราษฎรใช้เป็นเครื่องมือประชาสัมพันธ์เรื่องรัฐธรรมนูญแก่ประชาชน โดยเป้าหมายและหลักเกณฑ์การตัดสินการประกวดของงาน เพื่อใช้งานศิลปะเป็นเครื่องมือสื่อสารโฆษณาประชาสัมพันธ์ทางการเมือง มากกว่าที่จะมุ่งเน้นเสรีภาพทางความคิดของศิลปินหรือคุณค่าทางศิลปะแบบบริสุทธิ์

ลักษณะความหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หลัก 6 ประการ หรือต้องสอนงตอบต่อแนวคิดทางการเมืองของคณะราษฎรอย่างชัดเจน  คือ ปลูกความนิยมในระบอบรัฐธรรมนูญ 

ปิดฉากงานฉลองรัฐธรรมนูญ และ วันที่ 10 ธันวาคม จอมพลสฤษดิ์ ได้ประกาศให้เป็นวันสิทธิมนุษยชนด้วย จาก ชาตรี ประกิตนนทการ งานฉลองรัฐธรรมนูญ : ฟ้าเดียวกัน ปีที่5 ฉบับที่ 3 กค.-กย.2550

25 พฤษภาคม
การชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 : พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยชุมนุมคัดค้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ปี 2550 ที่ถนนราชดำเนินและเดินขบวนไปยังสะพานมัฆวานรังสรรค์บริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาล

–ชนชั้น กลาง ไทย กับ การ รับ วัฒนธรรม ตะวันตกตามแบบชนชั้นนำ? —
“เพลงกล้วยไม้” ซึ่งนับเป็นเพลงไทยสากลเพลงแรก ในการแต่งทำนองตามหลักโน้ตสากลในประวัติศาสตร์เพลงของเมืองไทย ขับร้องโดย องุ่น เครือพันธ์ และมณี บุญจนานนท์ ขับร้องหน้าเวทีสลับการฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่เรียกว่าเพลงไทยสากล น่าจะเพราะ เป็นเพลงไทย ที่มีเนื้อร้องภาษาไทยแต่มีท่วงทำนองลีลาและจังหวะเป็นแบบสากล

————
เนื้อเพลง: Endless Rain
ดู เนื้อเพลง ทุกเพลงของ X-Japan
I’M WALKING IN THE RAIN
yuku ate mo naku kizutsuita karada nurashi
karamitsuku koori no zawameki
koroshi tsuzukete samayou itsu made mo
UNTIL I CAN FORGET YOUR LOVE

nemuri wa mayaku tohou ni kureta
kokoro o shizuka ni tokasu
mai agaru ai o odorasete
furueru karada o kioku no bara ni tsutsumu
I KEE MY LOVE FOR YOU TO MYSELF

* ENDLESS RAIN, FALL ON MY HEART kokoro no kizu ni
LET ME FORGET ALL OF THE HATE, ALL OF THE SADNESS

Days of joy, days of sadness slowly pass me by
As I try to hold you, you are vanishing before me
You’re just an illusion…
When I’m awaken, my tears have dried in the sand of sleep
I’m a rose blooming in the desert

IT’S A DREAM, I’M IN LOVE WITH YOU
madoromi dakishimete

* repeat

I AWAKE FROM MY DREAM
I CAN’T FIND MY WAY WITHOUT YOU

[guitar solo]

THE DREAM IS OVER
koe ni naranai kotoba o kurikaeshite mo
takasugiru hai iro no kabe wasugi satta hi no
omoi o yume ni utsusu
UNTIL I CAN FORGET YOUR LOVE

* repeat

ENDLESS RAIN, LET ME STAY EVER MORE IN YOUR HEART
LET MY HEART TAKE IN YOUR TEARS, TAKE IN YOUR MEMORIES

* repeat
——————-

 

 

About akkaphoncyber

I love human
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s